Ik kom toevallig voorbij een artikel dat ik een tijd geleden gelezen had. Op nummer 94 in de lijst van 100 beste Science Fiction of Fantasy-boeken staat K.J. Parker’s The Company. Ik heb The Company staan op mijn Kindle – stomgaweg gekocht omdat ik het verwarde met Glen Cooks The Black Company, dat ik dringend helemaal wou herlezen. Net zoals Steven Erikson’s Malazan-boeken, trouwens: ik heb ze allemaal staan en ik wil ze herlezen, maar ze zijn zo verrekt onhandig om mee te nemen op de trein: te dik om in een vestzak te krijgen, te dik om op mijn gemak te lezen.
Ik heb het nog altijd wat lastig om boeken alleen electronisch te kopen, zeker series. Maar ik heb het niet lastig om boeken opnieuw te kopen die ik al heb. Eigenlijk: ze zouden bij Amazon, bij wijze van geste, mij al die boeken die ik in papieren versies gekocht heb, ook als Kindle-versies moeten aanbieden. God weet dat ik genoeg pepier gekocht heb, en aangezien er toch zo’n DRM op zit, zie ik niet wat het probleem zou zijn.
Eens kijken hoe het zit met Black Company op Amazon.com, trouwens…. nope. Geen Kindle-versie, awoert. En Erikson? Ja!
Morgen, of nee: straks in bed, voor ik in slaap val, begin ik in Gardens of the Moon. Ik herinner mij dat ik het erg goed vond, in de tijd, toen ik het voor het eerst las.
Het beste nieuws van de dag, wat mij betreft: Anna is vandaag gaan zwemmen. Of toch in het zwembad gegaan.
‘t Is niet evident, met haar hand: het chloor zou daar absoluut niet goed voor zijn en zo. Uiteindelijk is ze, denk ik, niet zo lang in het water geweest, en zag het er niet slechter uit dan anders als ze terug kwam.
En zo blij dat ze was als ze terug was! Ze is vanzelf al een enthousiast kind, en het kan zijn dat ik mij daarin vergis, maar ik had de indruk dat ze extra-blij was dat ze eindelijk eens mee mocht zwemmen.
Zonder die handschoenen aan.
Ja, trouwens, dat zijn die handschoenen waarvoor we om de paar maand 700 euro voor moeten betalen, die niet meer terugbetaald worden, never mind dat als Anna die dingen niet aandoet, ze gegarandeerd met een volledig scheefgegroeide en onbruikbare hand zit.
Maar hey, we mogen niet klagen. Serieus niet. Het gaat er goed mee, met onze dochter, alles in acht genomen. Ik denk niet dat ze ooit nog aan het hospitaal denkt, en ze doet niet raar over haar hand. Ze doet het goed op school, ook: ze zit nu een jaar voor op haar leeftijd, maar het is zo ver als we zien allemaal koek en ei: vriendjes en spelen en volwassen houding en alles.
Van school gesproken: oudercontacten geweest, vorige week, van Zelie (uitstekend) en Jan (uitstekend) en Louis (meer dan uitstekend). Als het goed gaat, dan is dat zo enorm fantastisch, dat al de rest van de wereld er in het niets bij zinkt.
…alhoewel: ‘t is niet allemaal goed nieuws: Jan is vandaag niet mee gaan zwemmen. Hij lag thuis in de zetel te zieltogen van de koorts, en zwaar te ademen.
Gisteren nog in orde:
Vandaag? Not so much:
We hebben geen goede ervaringen, in het gezin, met longontstekingen en dergelijke: als het slechter wordt vannacht, wordt het linea recta hospitaal.
Vingers gekruist dat het morgen allemaal weer goed komt.
Vandaag: opgestaan, een beetje aan de kant gezet in het achterhuis, een oude monitor aan de praat proberen krijgen.
Middageten –boterhammen—met de kinderen.
Zelie en Jan en Louis naar zwemmen en voetbal en scouts en watnog, ondertussen met Anna naar een film gekeken, en daarna bijna drie uur “niets gedaan”.
Niets doen met Anna, dat is met haar op mijn schoot zitten, verhaaltjes vertellen, tekenen, omtertmeest ronddraaien op een stoel, naar beesten zoeken, uitleggen dat een vlieg écht niet bijt (nee, we hebben het niet over Dermatobia hominis gehad), naar de rozen kijken, de rozen snoeien, uitleggen hoe rozen moeten gesnoeid worden, nog wat tekenen, tekeningen uitknippen, naar babyfoto’s kijken.
Zeg eigenlijk, die muziek van Lady Gaga: ik vind dat dus echt wel goed. Koptelefoon op, volume op maximum, en loos gaan (in de beslotenheid van een ruimte waar geen getuigen me kunnen zien, wees gerust).
Belle de Jour is er sinds een tijd weer helemaal ingevlogen, en ik zal wel niet de enige zijn die er weer helemaal verliefd op wordt.
Ik bedoel maar:
For a long time, I’ve been a geek about, well, loads of things (the paintings of Van Dyck, for example). I’m also a dork by temperament and a nerd by trade. I also am mystified at geek being appropriated into coolness, hipness, and trendiness. The prominence of the word geek in current parlance has me torn. On the one hand, it’s nice it’s no longer an insult. But on the other hand, as someone who has been uncool from approximately conception, it’s a head-scratcher. I don’t get hipsters and don’t especially want to.
om dan te vervolgen met negen geek-spotting tips, waarvan mijn hoofd bijna van mijn nek rolde van het instemmend knikken.
En dan staan er een hele reeks Men’s Guides to Women, en dan plots even tussendoor deze:
Recently I wrote a piece on oral sex during your period – the hows, the whys, and so on – for underground feminist humour ‘zine Adventures in Menstruating. You can check out their schtick, and get a copy, here.
Tee hee.
Vandaag las ik een rant aan het adres van de Britse feministes die haar, toen nog niemand wist wie ze was, voor vanalles en nog wat hebben uitgemaakt. Niet in het minst dat ze geen vrouw was, en alleen ontsproten uit de zieke geest van een perverse man.
Het geheel is fijne lectuur voor wie de hele historie een beetje gevolgd heeft. Het begint hiermee, en het gaat nog een tijdje op datzelfde elan door:
I genuinely do not get the third-wave bluestocking Professional Feminists in this country. Genuinely. Do. Not. I’ve tried to give a shit about maternity leave and who does the housework, and all I can come up with is, if your job doesn’t give you as much time off as you want, suck it up or get another job. If your partner doesn’t do the washing up, same. Why this need to publish endless tomes on the subject? It seems a pretty lame preoccupation when there are still eight countries in the world where a woman can legally be put to death for adultery.
Vandaag en gisteren heb ik thuis gewerkt, trouwens. Opgestaan en de kinderen hun boterhammen gemaakt, zoals anders, en dan weer in bed gekropen tot het uur dat ik normaal in Brussel zou zijn. En dan gewerkt tot het uur dat ik normaal zou werken in Brussel. Vandaag ben ik naar het oudercontact kunnen gaan bij Louis.
Op twee dagen tijd, afhankelijk van hoe het zit met het treinverkeer, ben ik een uur of acht langer thuis geweest dan anders.
Hoe verwoordde Mia Doornaert het? “Niet sekse, maar moederschap fnuikt loopbaan”.
Ha, ha, ha. Dat moest eigenlijk lezen “Niet sekse, maar loopbaan fnuikt ouderschap.”
Waarbij “loopbaan” niet staat voor “carrière”, maar wel voor “de verplichting fulltime te gaan werken of het is financieel niet haalbaar”.
De sociale dwang op moeders om deeltijds te gaan werken of thuis te blijven is een verspilling van talent en een sociaal onrecht, vindt Mia Doornaert.
Ik zou niet lieven doen dan kunnen deeltijds werken of thuis blijven. En alleen iemand die geen kinderen opgevoed heeft, kan dat een verspilling van talent vinden.
Ik ga volgend weekend met onze oudste zoon naar Londen. Vertrekken ‘s morgens met de trein, Gent-Brussel-St. Pancras, en dan naar het Natural History Museum.
En als er nog tijd over is naar het Science Museum naast de deur.
We have just sojourned in gravest secret through giant Albion's own Flocklands of the southern seas – passing ghostwise through the Tristest of all Cunhas and the Saintliest of all Hellenes – stopping to spy on the loves of those simplest of villagers, but never to reveal myself to their wondering eyes – and by measures I have returned to Her Magisty's revolted colons of Amriqa.
Bart schrijft op zijn bedrijfsweblog over het geïntegreerde webbureau. Hij breekt een lans voor websitebouwers waar technologie, design en usability alledrie evenzeer aanwezig zijn om tot een mooi resultaat te komen.
Het vierde element in de formule is marketing,die grotendeels bij de klant zit maar waar het webbureau best ook kaas van gegeten heeft:
Centraal in elk project staat onze klant. Meestal werken we daar samen met de marketing manager, of communicatieverantwoordelijke. (In KMO’s, waar we ook heel veel voor werken, is dat vaak de zaakvoerder zelf.)
We vertrekken altijd van de bestaande marketingstrategie van onze klant. Het is onze klant (of zijn marketing manager) die het beste het bedrijf, de doelstellingen, de doelgroepen en de strategie van het bedrijf kent.
Ik zie wat Netlash doet, en kan er mij wel in vinden, maar ik ben het er maar gedeeltelijk mee eens.
Om mezelf te situeren: ik heb een jaar of tien, tussen 1994 en 2004, websites gemaakt. Van zeer klein tot zeer groot. Als programmeur, als projectdinges, grafisch werk gedaan, gebruiksvriendelijkheid, verkoop, algemeen directeur, yada yada. Nu werk ik al een paar jaar als consultant-zoals-dat-heet voor Namahn, een bedrijf dat onder meer specialiseert in één van die vier poten van het verhaal dat Bart vertelt.
Wie staat centraal?
Als wij aan een website werken (we doen ook andere dingen, product design en service design en watnog, maar het principe blijft ongeveer hetzelfde), gaan wij niet uit van de klant in wat we doen, maar wel van de gebruiker.
De klant (en a fortiori één vertegenwoordiger van de klant, marketingmanager of wie dat ook moge zijn) heeft niet altijd een duidelijk beeld van de problemen, en nog minder van de oplossingen.
Ik vermoed dat Bart er wel ongeveer hetzelfde over denkt als ik (en wij), maar ik vind het een verkeerd signaal, een model als dit:
Ik mis daar de gebruiker van de website in. Voor eenvoudige projecten kunnen wij ons zonder veel problemen in de plaats van veel verschillende soorten gebruikers plaatsen, maar als het om een complexe materie gaat, dan luisteren wij niet naar de klant, en denken wij niet dat we het zelf weten.
Dan trekken we op onderzoek, als etnografen die in de negentiende eeuw eilanden in de Stille Zuidzee of stammen in de jungle bezochten. Met notablok en fototoestel in de aanslag.
Als wij iets voor loketbedienden of boekhouders of truckchauffeurs of bejaarden moeten maken, dan gaan wij met die mensen spreken. Gaan we kijken hoe zij werken. Vragen we niet alleen wat ze graag zouden willen, maar proberen we te achterhalen wat ze eigenlijk nodig hebben.
En dát wordt dan de basis van alles. Niet wat een amorfe entiteit “de klant” wil.
Developers zijn inwisselbaar
Developer, designer, usability engineer, lees ik bij Bart. Zeer zeker dat dat drie belangrijke disciplines zijn.
Maar uiteindelijk: eens je een duidelijk plan hebt hoe een website gemaakt moet worden, is het tegenwoordig heel erg vaak niet meer zo moeilijk om die website te programmeren. Om het oneerbiedig te zeggen: maak een degelijk (nadruk op
