We waren helemaal content, want we gingen een agile project doen, met twee man aan het grafisch ontwerp, en copywriters uit Londen, en dan wij met twee aan de informatie-architectuur, het interactiedesign en de documentatie.
Uiteindelijk is het niet helemaal agile: we hebben wel een aparte ruimte, we zijn multidisciplinair, we werken in korte tijdsframes van telkens een week, we hebben een vertegenwoordiging van de klant, en al die dingen — maar we doen er toch redelijk wat documentatie bij, en een deel van het team zit niet in dezelfde ruimte: we zien elkaar één keer per week een dag, en voor de rest gebeurt de communicatie per mail, per conference call en per wiki.
…maar wat een genot om op die manier te kunnen werken!
Wij doen wireframes, en de copywriters houden zich bezig met tone of voice en tekst, en de grafische mensen werken aan een grafisch gezicht, en uiteindelijk is er niemand de baas, komen er ideeën van overal, en kan iedereen doen waar hij of zij het best in is.
En interessante inhoudelijke problemen, interessante interactieproblemen, interessante classificatieproblemen, interessante designproblemen. Niet dat het onmogelijk is, we hebben voldoende ideeën en ervaring en inspiratie om oplossingen te verzinnen — en te toetsen, en te herwerken, en dan uiteindelijk tot een gefundeerd besluit te komen.
Geen enkel project is ooit volledig ideaal. Het is altijd, op de één of andere manier, roeien met de riemen die men heeft, binnen de gegeven beperkingen — hier is een beperking bijvoorbeeld dat de klant voor mij moeilijk bereikbaar is per openbaar vervoer en dat ik gemakkelijk van 7u30 tot 19u30 van huis ben.
Maar de positieve kanten halen het zó hard van de negatieve kanten: gisteren bijvoorbeeld, dan hebben we van pair wireframing gedaan. ‘t is te zeggen: met twee achter een computer tekenen. Pair programming (zie alhier) was altijd al mijn favoriete manier om te programmeren, zelfs nog vóór ik van de term zelf gehoord had, en de voordelen bij het maken van prototypes en wireframes zijn minstens even groot als bij het programmeren zelf.
Er is continu feedback over en weer, er wordt veel meer aan reflectie en correctie gedaan, er zijn twee paar ogen om te kijken naar consistentie en kleine details, het is gezellig, er gaat uiteindelijk heel veel kennis over en weer, al die dingen. Het is een heel efficiënte manier van werken ook: doodlopende denkpisten worden veel sneller geïdentificeerd en afgesloten, en met twee achter een computer is er geen enkele verleiding om “snel even mail te checken” of “rap even dit of dat tussendoor te doen”.
Het werk is sneller gedaan, en ook: het is veel definitiever als het gedaan is. Het is niet meer nodig om alles uit te leggen achteraf en dan de discussie aan te gaan en dan eventueel alles nog eens aan te passen: die stap is al gezet, namelijk.
Oh, ik kijk zo uit naar maandag, dat we verder kunnen doen. En dan dinsdag, de hele dag workshop met de copywriters. En dan de rest van de week, weer ontwerp. En de week daarna opnieuw. En de week daarna.
An extinct goat that lived on a barren Mediterranean island survived for millions of years by reducing in size and by becoming cold-blooded, which has never before been discovered in mammals.
Jan kwam thuis van zijn voetbalmatch: zes-drie! Ze hebben goed gespeeld! En hij heeft drie van de goals gemaakt!
Hij was nog helemaal in uniform, met zijn voetbalkleren en zijn schoenen en zijn vest in de clubkleuren, en helemaal onder de modder en het zweet — mijn moeder had hem gevoerd maar ze had een afspraak en geen tijd om hem daar een douche te laten nemen.
Ik was eigenlijk content dat ik hem nog eens in battle dress zag. Volgende week ga ik kijken als hij speelt. En maak ik nieuwe foto’s.
Ik ben er zo trots op, op onze kinderen, ge kunt u dat niet inbeelden.
Is het punt: ikizukuri is een soort sashimi waarbij de vis (of octopus, of vermoed ik wat ze daar nog allemaal eten) zo levende vers is, euh, dat hij, wel, nog levend is.
Oesters voor gevorderden, zeg maar.
Niet voor gevoelige zielen, dat spreekt. Niet dat het veel erger is dan hoe andere vissen aan hun eind komen, of dat pakweg batterijkippen een beter leven leiden, maar toch. Een levende vis klaarmaken en opeten terwijl hij nog aan het bewegen is, zet er u maar eens aan.
Oh, en afhankelijk van smaak is dit nog viezer — kok snijdt stuk uit levende vis, dient stuk op als sashimi, en zet vis terug in water zodat hij nog wat kan rondzwemmen:
update ik lees net dat het geen Japanezers zijn maar Koreanen, en dat het geen sashimi is maar een zeer zeer voorzichtig aan één kant gefrituurde vis. Of anders een vis waarvan hoofd en kiewen in een natte handdoek gewikkeld werden en die dan zeer snel op een hete gril gegrild is. In ieder geval: the mind, it boggles.
Ik ben lid van de vakjury van Clickx’ site van het jaar 2009. Omdat ik geen nee kan zeggen als mensen mij iets vragen, omdat ik geen vragenlijst of enquête kan zien zonder ze in te vullen, en omdat mijn ego gestreeld was dat ze mij vroegen om jurylid te zijn. De vakjury telt voor 30% van de stemmen, het grote publiek voor 70%.
Oh, en ik sta ook in de lijst van de genomineerden voor de weblogs.
Voor de duidelijkheid: neen, ik kan niet op mezelf stemmen als jurylid. Ik ben dus hoedanook al gepenaliseerd, als jurylid, voor mijn eigen kansen. Maar voor de ook duidelijkheid: neen, ik zou niet op mezelf stemmen, zelfs als ik géén jurylid zou zijn.
En voor de nog meer duidelijkheid: ik had heel erg uitdrukkelijk gevraagd aan de mensen van Clickx om niét meer in die lijst opgenomen te worden, maar daar hebben ze geen rekening mee gehouden. Kcheh.
Voor de zo overduidelijk mogelijke duidelijkheid: ik zou ook u graag vragen om niét, ik herhaal niét op mijn weblog te stemmen. Serieus.
Daar geheel naast: ik zou u wél allemaal heel erg hard dankbaar zijn als u op Gentblogt zou stemmen. Gentblogt is uw stem wél waard, maar meer daarover later. (En voor de duidelijkheid daar: ja, ik mag voor Gentblogt stemmen als jurylid. En ja, ik zou ook voor Gentblogt gestemd hebben als ik niet al sinds jaar en dag redactielid was van Gentblogt.)
‘t Is maar dat ik hoor dat sommigen nijdigheid menen te moeten verspreiden over mijn tegelijk genomineerd– en jurylid-zijn, dat ik er oneerlijk voordeel zou uithalen of zo. Ik heb het niet, overigens, over mensen die dat in het openbaar gedaan hebben, maar wel over mensen waar ik via via via moet over horen onder uitdrukkelijke vraag om er niets over te zeggen in detail — hátelijk als mensen niet de ballen aan het lijf hebben om hun vermeende grieven in het openbaar te luchten.
Maar bon.
Zodus.
Verder naar de volgende paar categorieën. Die vol met sites zitten waar ik weinig of niet naar ga, en waar ik weinig of niets van afweet. Of beter: waar ik nóg minder van afweet dan van de vorige categorieën.
Eten en drinken
Belgische Bieren.be Alle sympathie voor een site over onze Belgische bieren, maareuh. De laatste update op de site is de aankondiging van hun nominatie in 2008. En de update dáárvoor was die van hun winnen in 2007. En verder is er niets aangepast. Het laatste actua-item is van 2006, de reacties werken niet meer wegens databasefout, het forum is schielijk komen te gaan… enfin, de site is dood, dus.
De Restaurantgids.be Met een naam als “de restaurantgids” schept dat wel verwachtingen, natuurlijk. De site ziet er op het eerste gezicht in orde uit, met registratie en reviews en sterren en zo — maar ik heb wat rondgeklikt en ik zie niet zo erg veel activiteit, eigenlijk. Ik kan niet op kaart zoeken, wat ik vervelend vind, en er zitten precies ook wat bugs in: ik zag een restaurant uit Wetteren in Gent bijvoorbeeld, of de rangschikking waar ik noch kop noch staart aan vind, of dat blijkbaar alle restaurants in Gent aan huis leveren. Maar vervelender dan dat: ik mis aanbevelingen. Met sterren alleen ben ik niet genoeg. En ik ben niet één review tegengekomen. ‘t Kan zijn dat ik gewoon pech had natuurlijk, maar ik zou toch minstens een “recente reviews” of zo voorzien.
Hungry Feelings Klein maar fijn. Tien minuten over het versnijden van een steak.côte à l’os bijvoorbeeld, of kleine hapklare stukjes over kooktermen en -technieken, en dan weer recepten: wijs!
Kookkroniek.be Mja. Ik ben in dubio. Een site met recepten en tips is altijd goed, maar in vergelijking met andere in deze lijst is het wat,euh, onappetijtelijk. Allemaal bruin, geen enkele foto. En een vreemde categorisatie ook: is “aardbeienrecepten” echt een categorie waard op het niveau van “vleesrecepten”? Ik vind het ook jammer dat er nergens een “over ons” of zo staat, het lijkt echt onpersoonlijk — al is het dat misschien helemaal niet.
Kurkdroog Hetzelfde hier als hierboven: zonder een “over ons”, krijg ik hier meteen het akelige gevoel dat het een wijngroothandel is die zijn waren in een on-line winkel wil slijten. Als ik de filosofie van de site lees,ben ik een beetje gerustgesteld, al kan ik me inbeelden dat sommige andere mensen precies afgeschrikt worden door de wiskunde. Net zoals ik me kan inbeelden dat mensen afgeschrikt worden door de stemprocedure voor de wijnen: het moet vie aan formulier, dat er niet bepaald gebruiksvriendelijk uitziet. Ik zou iets sterretjesachtig verwachten, zo van dat ajaxachtig gedoe en zo, en toch ook wel reviews in woorden ook — maar nee. De beste wij die ertussen zit, volgens de site, is een Coto de Imaz – Gran Reserva – 1996, en het enige dat ik daarover te lezen krijg is “Rioja – Tempranillo Klasrijk met fijn boeket, zacht en elegant met mooi verweven hout. Rijp voor de feesttafel.”, en dan een lijstje van gerechten waar hij bij past. Mja.
La Cucina Oeioei, hou klaar die banbliksems. Het is mijn neef en ik moet er wel voor stemmen, anders is het ruzie in de familie. Ha! Het helpt dat er een fijne selectie aan recepten staat, en dat er, toegegeven, soms met horten en stoten, blijven bij komen, en dat het allemaal dingen uit de echte praktijk en zo zijn. Meer foto’s, dat zou ik wel willen, maar ja, ‘t zijn recepten van allemaal verschillende mensen vaak, en dan ligt het moeilijk omhet consistent te houden natuurlijk.
Resto.be Grmbl. Bijna incontournable, natuurlijk, al was het wegens de massieve inhoud. Jaren geleden deed een gerucht de ronde dat mensen tegen betaling hun reviews weer op nul konden laten zetten, als ze teveel negatieve opinies gekregen hadden. Waarom ik daar nu aan denk? Geen idee, maar ‘t is wellicht een les voor de één of andere on-line reputatie-in-eer-houd-dienst of zo. Behalve dat: ja, veel inhoud, ja, nuttig. Maar evenzeer: miljaar het is al een paarjaar tijd voor een degelijke aanpak van de usability-nachtmerrie die die site is.
Sensum …want zo kan het ook: een beperkte selectie van restaurants (uit Gent alleen C-Jean bijvoorbeeld), maar dan wel bijzonder in orde gepresenteerd. Uitstekend. En ze veroveren Frankrijk ook, ondertussen.
WijnIdee Oh, dit is zo moeilijk. Wijnidee is al sinds de dageraad van het internet in onze contreien actief. Het blijft up-to-date, er zitten enthousiaste mensen achter, de artikelszijn gevarieerd en interessant, en toch: ik word er warm noch koud van. Ik heb niets met wijn, namelijk. Watmoet ik dan doen?
XQuis Ik heb precies het gevoel dat dit wat valsspelen is, een Sanoma-site tussen al de rest: het zou al triestig zijn als dit slecht geschreven was. Regardless: leuke recepten, heel vaak nieuwe recepten ook, een interessante sectie over grondstoffen, reviews van kookboeken… nee, ‘t is echt wel goed.
Fotoblog
ArturR Eranosian Een verschrikkelijk groot talent als hij zijn best doet en er niet met zijn klak naar smijt. En soms ook als hij er met zijn klak naar smijt. Onthoud de naam, dat komt in orde.
Fotogeniek België Ik word lastig van opvallende watermerken in foto’s. Is dat genoeg qua opinie? Ik vermoed van niet. Ik word ook lastig van foto’s waar ik geen grotere versie van mag zien dan die ene kleine op de pagina zelf. En ik word er lastig van omdat er op deze site heelder foto’s staan die ik zo de moeite vind dat ik ze écht groter zou willen zien. Ik snap het wel hoor, professionele fotograaf en foto’s soms al verkocht aan anderen die het alleenrecht opeisen en dus hoedanook niet graag hebben dat foto’s in het groot downloadbaar zijn — beschouw mijn watermerk/grootte-opmerking dan ook maar als een opmerking die geldt voor de rest van de hele lijst. Ik voel nu al dat het moeilijk wordt, deze reeks: hoe moet ik in ‘s hemelsnaam beoordelen? Op de kwaliteit van de foto’s (die er ook hier uiteraard is)? Op hoe goed ik de foto’s vind (net zoals op andere sites vind ik hier uitstekende foto’s, foto’s waar ik meh tegen zeg, en foto’s die ik niet goed vind—maar moet ik de foto’s goed vinden als de klant/het publiek/iemand anders de foto’s goed vindt)? Op de kwaliteit van de websites (het design? de werking?)? Op de kwaliteit van de tekst (moet een fotoblog tekst hebben, plots?)? Op de hoeveelheid interactie? Op een combinatie van al die dingen? Lastig!
Gekiekt/Steven Meert Hij noemt zichzelf een underdog, maar hey, dit is spek naar mijn bek. Ik vind het gewoon heel erg mooie foto’s, zonder pretentie, gezonde zelfrelativatie, en had ik al gezegd goede foto’s? Is dat genoeg? I dunno.
Isabel Pousset Ik ben een fan. Ik wou alleen dat ik de foto’s groter kon zien.
Jens Mollenvanger Godhemel, wat een moeilijke categorie. Mag ik echt maar drie stemmen uitbrengen per categorie? Ja? Drat.
Jimmy Kets Grmbl, Jimmy Kets. Hij heeft heelder reeksen foto’s die ik uitstekend vind, en hij heeft heelder reeksen foto’s waar ik letterlijk kwaad van word, zo slecht ik ze vind. Ik vermoed dat daar een wijze les voor kunstcritici in zit, zo van “als het u niet onbewogen laat, dan is het écht kunst”. Voor de rest denk ik dat ik voor deze categorie met een randomgetallengenerator ga moeten werken.
Lisa Van Damme Er staat nog niet veel op, maar wat erop staat, is veelbelovend. Is dat genoeg om er een stem op uit te brengen? You tell me.
Squeeze the Lime/Bert Stephani, Pieter Van Impe Ik ga niet rond de pot draaien: ik ben teleurgesteld in Lime. Ik begrijp het helemaal, dat ze het ongetwijfeld te druk hebben met het echte leven en het echte werk om hun weblogaanwezigheid in orde te houden, maar ik vind een audiopodcast om de drie à vier weken géén fotoblog. En voor de rest verschijnen er precies geen foto’s en filmpjes meer, of het zou moeten zijn dat ik er helemaal naast kijk. En ik had er zó enorm veel van verwacht.
Wannabes Wat ik zei onder Jimmy Kets over die random stemmen? Wel: vergeet dat voor deze. Wannabes, die hadden mijn stem al nog voor ze op deze lijst stonden.
Ik wil het dus echt wel consciëntieus doen, dat jureren. Als ik dingen helemaal verkeerd begrepen heb: smijt u in de commentaren of stuur mij gerust een mail ofzo.
Sociopaths, in their own best interests, knowingly promote over-performing losers into middle-management, groom under-performing losers into sociopaths, and leave the average bare-minimum-effort losers to fend for themselves.
En het was al helemaal opgebouwd in mijn hoofd, met een grapje ter inleiding, en dan wat argumenten pro, en dan een advokaat van de duivel, en dan een weerlegging daarvan, en dan een samenvatting en een oproep tot actie.
Serieus waar. En het was, denk ik, iets over iets belangrijks. Of toch minstens iets waar ik van wakker lag. Of lig. Of zal liggen. Of zou kunnen liggen. Of zo.
En er zouden veel mensen het eens zijn met mij en veel mensen het oneens, maar ik zou toch gelijk hebben. Of ik zou tenminste vinden dat ik gelijk had. Denken dat ik gelijk had. Willen dat ik gelijk had. Hopen dat ik gelijk had.
En dan zouden er andere mensen ook hun opinie geven. En dan zou er op een volwassen manier gediscussieerd worden, en dan zou er een consensus bereikt worden, en dan zou er een actieplan met realistische doelen komen, en zouden er mensen gemobiliseerd worden en zouden er dingen veranderen.
Dénk ik.
Want ik weet niet meer waar ik het over wou hebben.
Ouder worden jong, ‘t is niet altijd plezier en spel.
God, god, god. Wat kan ik mij daarin opwinden, in dergelijke dingen.
Oh, neem nu die Vaira Vike-Freiberga. Geboren in Riga toen het nog geen Sovjetunie was, gevlucht naar Duitsland en dan Marokko en dan Canada, doktoraat psychologie, experte in semiotiek, psycholinguïstiek en in de analyse van Letse orale literatuur. Lid en leider van tig verenigingen, zowel wetenschappelijk als academisch als gouvernementeel, zowel Canadees als internationaal. Uiteindelijk teruggekeerd naar Letland, president geworden, Letland in de Navo en en Europese Unie gekregen, en internationaal zwaar carrière gemaakt. Speciaal gezant geweest van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, kandidaat geweest zelfs voor de post van secretaris-generaal. In 2007 nog lid van de denktank over de toekomst op de lange termijn van Europa.
Internationale uitstraling, internationale ervaring, met niet alleen politieke maar ook academische en wetenschappelijke ervaring, op allerlei mogelijk niveaus. Enfin, alles wat een goede president van de EU zou kunnen moeten hebben.
Oh, en hoe profileert zij zich? Met haar uitgebreide CV? Met haar Europees denken? Met haar vlotte vijftaligheid? Met haar ervaring in compromissen sluiten? Gaat ze iets zeggen over de zware recessie waar Letland zich in bevindt? Is het niet een probleem dat ze niet in een politieke partij zit? Dat haar land niet in de Euro zit?
Nee, niet echt. Ze profileert zich als vrouw. Als vrouw die “furieus” is dat er maar gesuggereerd wordt dat er geen geschikte vrouwen zouden zijn om president van de EU te worden. Als vrouw die haar “mannelijke rivalen” ervan beschuldigt dat de open strijd niet durven aangaan, dat ze in sordiede achterkamertjes beslissingen doen.
