Het spel in één zin omschreven

Kingdom Hearts: 358/2 Days, dat we bij deze nomineren voor beste titel van 2009, vult de leemte op die er tussen Kingdom Hearts I en II ligt.

Wat vonden we goed?

Het snelle en actiegerichte vechtsysteem heeft de overzetting van PS2 naar DS wonderwel goed verteerd en is nog steeds even leuk als zeven jaar geleden. Puur technisch is het allemaal misschien wel wat beperkter, maar dat kan de pret niet drukken. Daarnaast kun je met het panel system zelf volledig kiezen hoe je Roxas laat vechten, welke spreuken je meeneemt, welk wapen je hanteert… Het verhaal overspant de volledige periode vanaf het einde van de originele Kingdom Hearts tot vlak waar de sequel begint (Chain of Memories speelt zich dus midden in 358/2 Days af) en belicht de periode die Roxas bij Organisation XIII doorbracht. Naast het feit dat de plot op zich voldoende interessante wendingen bevat, maakt het meteen heel wat zaken uit Kingdom Hearts II en Chain of Memories een pak duidelijker en wordt de serie mooi uitgediept.

De missiestructuur laat gemakkelijk toe om de game snel voor een kwartiertje tussendoor te spelen – altijd handig voor een handheld. Met meer dan negentig missies ben je overigens zoet voor een speelduur van om en beide twintig uur en dan zijn er nog een pak optionele missies die daar een kleine tien uur aan toevoegen. Tel daarbij de mogelijkheid om alle missies in de challenge mode met moeilijkere opdrachten te herspelen en de mission mode, waarin je diezelfde missies met maximaal drie andere medespelers kunt aanvatten, en je hebt een spel dat je lang kan bezighouden. Verder moet dit zowat de mooiste game zijn die we ooit al op de DS gezien hebben: de filmpjes evenaren zowaar het niveau van de PS2 en de omgevingen en karaktermodellen zijn bijzonder sfeervol en gedetailleerd. Tel daarbij nog eens de prachtige muziek en ook op audiovisueel vlak imponeert Kingdom Hearts: 358/2 Days.

Wat stoorde ons?

Eigenlijk is Kingdom Hearts: 358/2 Days pure fan service: wie niet vertrouwd is met de reeks, zal maar weinig van het verhaal – één van de sterkste punten van deze game – begrijpen. De camera kan tijdens het vechten soms vreemde dingen doen – een oud zeer bij Kingdom Hearts. De graphics mogen dan wel indrukwekkend zijn, toch zijn er nog wel wat ruwe kantjes te bespeuren die een beetje afbreuk doen aan de verder knappe prestatie. Heel wat stukken uit het muziekrepertoire werden rechtstreeks uit vorige delen gerecycleerd. Voorts vonden we de tutorial en de vroege missies waarbij je gewoon op verkenning moet in de zeven verschillende Disney-werelden wat aan de saaie kant. Tot slot gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat we ons niet zo veel beziggehouden hebben met de challenge mode – uiteindelijk ging het toch gewoon maar om een moeilijkere versie van reeds eerder voltooide missies.

Conclusie

Fan van Kingdom Hearts? Niet twijfelen, kopen! Geen ervaring met Kingdom Hearts? Negeren (of beter: ga eerst Kingdom Hearts I, II en Chain of Memories spelen!).

Score: 4/5

Het spel in één zin omschreven

De Texasrakkers is gebaseerd op de gelijknamige 3D-animatiefilm, die op zijn beurt een bewerking is van het (opnieuw) gelijknamige stripboek uit 1959 waarin Suske, Wiske, Lambik, Sidonia en Jerom in Texas ten strijde trekken tegen Jim Parasijt, die alle cowboys wil verkleinen.

Wat vonden we goed?

De voorkant van het doosje oogde niet onaardig. Het spel is volledig Nederlandstalig. En het vijftig jaar oude stripboek waar men de mosterd bij gehaald heeft is best nog amusant.

Wat stoorde ons?

Alles. Men veronderstelt dat je ofwel de film gezien ofwel de strip gelezen hebt, want van een verhaal in het spel hebben wij alvast weinig gemerkt. Er zijn vier levels (de mijn, Dark City, de trein en het schuilhol van Parasijt) die elk nog eens onderverdeeld zijn in vier stukken (met de bijzonder originele benaming A, B, C en D). Iedere stage kan in tien tot vijftien minuten uitgespeeld worden, waardoor je (gelukkig, in feite) al na een dikke drie uur het einde bereikt. De Texasrakkers is een bijzonder rudimentaire sidescrolling platformer, waarin je lineair van het ene naar het andere punt moet lopen, met amper afwijkingen van het vaste pad. Het enige wat je hoeft te doen is lopen, tegenstanders uit de weg ruimen en hendels overhalen. Onderweg dien je sterren, flessen met verkleinde cowboys en groene bollen te verzamelen, maar het nut daarvan ontsnapt ons volkomen.

Daarnaast zijn er nog een pak frustrerende elementen: tegen een vijand met een geweer is het vrijwel onmogelijk om zelf niet eerst geraakt te worden alvorens jij hem kan omleggen (met een katapult met steentjes, uiteraard), het is vaak onduidelijk in welke openingen en kuilen je wel of niet mag springen – en duik je in de verkeerde, dan mag je op slag van vooraf het level herbeginnen… en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De graphics zijn blokkerig, de achtergronden zijn flauw en ongeïnspireerd, alle attributen worden eindeloos gerecycleerd en de animaties zijn houterig. Men heeft maar vier verschillende stukjes muziek voor de vier stages geschreven, die zich om de twintig seconden dan nog eens herhalen ook. Tenslotte zijn de geluidseffecten gewoon belabberd.

Conclusie

Absoluut te vermijden, dit wanproduct. Werkelijk op ieder aspect zwaar gebuisd.

Score: 1/5

Het spel in één zin omschreven

In de Doos van Pandora los je opnieuw met professor in de archeologie Layton en zijn leergierige hulpje Luke al puzzelend een mysterie op.

Wat vonden we goed?

Na het succes van the Curious Village, besloot Nintendo om het vervolg volledig in het Nederlands te vertalen. De vertaling is van een hoog niveau en maakt het spel voor heel wat mensen een pak toegankelijker. Het mysterieuze verhaal rond de Doos van Pandora en de talloze charmante personages en locaties (een luxueuze trein, een plattelandsdorpje en een charmante stad) bieden een aangename achtergrond voor waar het eigenlijk allemaal om draait: puzzels oplossen. Het merendeel van de hersenkrakers is wederom goed gevonden en ook op het vlak van variatie heb je niets te klagen. Met 138 puzzels in het spel, plus vijftien extra (en erg moeilijke) na het uitspelen én enkele uitgebreide minigames, ben je al gauw twintig uur zoet. Voor wie het puzzelwerk wat lastig vindt, zijn er meer dan voldoende hintmuntjes om je een duwtje in de rug te geven. Daarenboven kan je iedere week weer een nieuwe puzzel downloaden! Tot slot vonden we ook de vrolijke grafische stijl en de aangename muziek een vermelding waard.

Wat stoorde ons?

De vertaling mag dan wel degelijk zijn, de Nederlandstalige stemmen zijn gewoonweg afschuwelijk. Daarnaast waren er toch een aantal puzzels die we net wat minder goed uitgewerkt vonden – soms was de uitleg zelfs gewoon niet helder genoeg. Maar onthou dat dit slechts op een handvol breinbrekers betrekking heeft. De ontknoping van de plot is, net zoals in the Curious Village, weer bijzonder absurd en voelde eerder aan als een teleurstellende deus-ex-machina.

Conclusie

Professor Layton en de Doos van Pandora biedt, net als zijn voorganger, licht verteerbaar en – toegegeven – verslavend puzzelplezier, netjes verpakt in een genietbaar, mysterieus verhaal met een knappe audiovisuele stijl. Op naar het derde en laatste deel in de Layton-trilogie!

Score: 4/5

Terwijl Xbox 360- en PS3-gamers flink plankgas aan het geven zijn in Need for Speed: Shift moeten de Nintendo DS- en Wii-gamers nog even wachten op het exclusief door EA Montréal ontwikkelde Need for Speed: Nitro. Dat wil niet zeggen dat we enkel wat Wii-controls krijgen, want ook de graphics van de Wii-versie van NFS: Nitro mogen er best zijn. Het spel draait op 60 frames per seconden en biedt overigens heel wat leuke opties om je auto’s te tunen.

Endless Ocean heeft heel wat mensen weten te bekoren op de Wii, vandaar dat het spel terugkeert naar Nintendo’s spelconsole met nog heel wat meer vissen en andere zeewezens zoals haaien en krokodillen. Wie een Wii Speak microfoon heeft kan die voor dit spel gaan gebruiken om te converseren met je duikgenoten wanneer je online gamet. Endless Ocean 2 moet later dit jaar verschijnen.

We schreven vorige week al dat er vermoedelijk drie nieuwe DSi kleurtjes zouden komen, en blijkbaar deed de geruchtenmolen toen goed zijn werk. Nintendo bevestigde vandaag dat haar Nintendo DSi in drie fleurige nieuwe kleurtjes zal verschijnen, namelijk metallica blauw, felrood en lichtblauw. De zwarte en witte Nintendo DSi krijgen het gezelschap van deze drie nieuwe uitvoeringen op 23 oktober. De Facebook- en Flipnote Studio-applicaties zullen standaard op de nieuwe DSi staan, en wie de DSi Shop voor 31 maart 2010 bezoekt krijgt zomaar gratis 1000 DSi Points.

Volgens Yoichi Wada, de CEO van RPG-koning Square Enix, zal Nintendo in 2011 een opvolger voor de Wii op de markt gaan brengen. De man zei er ook nog bij dat Nintendo’s volgende console heel wat meer functies zal gaan hebben dan de Xbox 360 en PlayStation 3. Ook zou deze console net als de Wii compleet nieuwe controls gaan bieden. Voorlopig is het nog allemaal dikke koffiekletspraat, maar Yoichi Wada is en blijft natuurlijk een belangirjk man dus is er misschien wel wat van aan…

Fans van de MySims games kunnen sinds vandaag op de Nintendo DSi nog creatiever omgaan met de MySims-personages. Met MySims Camera voor de DSi kan je foto’s animeren met 3D MySims-figuurtjes. Je kan de foto’s ook bewerken naar je eigen smaak. Het roteren, bijsnijden, draaien, en animeren van je foto’s is allemaal mogelijk. Er zitten standaard 8 MySims-personages in MySims Camera, maar je kan er nog eens vier vrijspelen. MySims Camera kan je nu kopen in de Nintendo DSi Store.

Op 27 oktober ligt DJ Hero met een soundtrack van meer dan 100 nummers in onze winkelrekken, tot die tijd moeten we het nog even doen met wat leuke filmpjes van deze muziekgame. Of je nu houdt van hiphop, dance, rock of pop, je zal je ongetwijfeld uitstekend kunnen vermaken met het cross faden, blenden en scratchen van de hipste platen. Vorige week nog raakte bekend dat je ook de plaatjes van Daft Punk zal kunnen draaien in Activision’s DJ Hero dat ook voor Wii verschijnt.

We waren het bijna vergeten dat SEGA’s Wacky World of Sports, een sportsgame voor de casual Wii-gamer, sinds vrijdag overal in de rekken ligt. Wacky World of Sports kan je alleen spelen of met maximaal drie andere personen, en bevat een tiental disciplines. Als je denkt dat dit weer een Wii Sports Resort, Sports Island of Summer Sports Party game is heb je het goed mis. De naam van het spel doet al vermoeden dat dit een vreemde game is, en als je deze trailer ziet worden je vermoedens alleen maar bevestigd.